در چنین شرایطی، فرمان کاشت درختان مثمر، یک «پدافند غیرعامل» هوشمندانه است. هر چاله که برای نشاندن نهالی کنده می‌شود، در واقع خاکریزی است که مانع از پیشروی ناامیدی می‌گردد. ما با آباد کردن زمین، به دشمن می‌فهمانیم که اراده ملت ایران برای سازندگی، نه‌تنها متوقف نشده، بلکه مستحکم‌تر شده است.

کاشت وحشت در دل عدو: طبق فرموده رهبری، غرس نهال به نیت شهدا (به‌ویژه شهدای جنگ تحمیلی سوم)، پیامی روشن دارد: «ما ریشه در این خاک داریم». دیدن ملتی که در میانه تلاطم‌ها، با آرامش و اطمینان به آینده، به فکر کاشت درخت برای نسل‌های بعدی است، بزرگترین ضربه روانی به اتاق‌های فکر دشمن است. آنها می‌خواهند ایران را سرزمینی سوخته و ناامید جلوه دهند، اما نهال‌های ما، پرچم‌های سبزی هستند که نشان از زنده بودن و پویایی این تمدن بزرگ دارند.

 قابل میان شهادت نونهالان میهن توسط «دیوصفتان کودک‌کش» و توصیه به کاشت نهال، یک استراتژی جایگزینیِ الهی است. دشمن شاخه می‌زند، اما ملت ریشه را قوی‌تر می‌کند.

هر نهالی که امروز به زمین نشانده می‌شود، فردا به درختی تنومند تبدیل خواهد شد که سایه‌سار امنیت و میوه استقلال را به ارمغان می‌آورد. این همان منطقِ «شجره طیبه» است که اصل آن ثابت و فرع آن در آسمان‌هاست.

در جمع‌بندی می‌توان گفت: پویش کاشت نهال در شرایط جنگی حاکم، تنها یک اقدام نمادین نیست؛ بلکه مانوری از همبستگی ملی و نمایش اقتدار در برابر استکبار است. ملت ایران با لبیک به این پیام، نشان می‌دهند که میان «تخریب دشمن» و «آبادانی »، فاصله‌ای به اندازه ایمان و کفر وجود دارد. ما با دستانی که بوی خاک و ایثار می‌دهند، بذری را می‌کاریم که ثمره‌اش «ایران قوی» است.

این حرکت، بی‌شک بذر ناامیدی را در دل بدخواهان می‌پاشد و نور امید را در خانه‌های این سرزمین دلاورپرور ابدی می‌سازد. ان‌شاءالله که این شجره‌های طیبه، شاهدان صادق پیروزی نهایی حق بر باطل باشند.